Hans Andriessen

M

Van loodgieter naar
Mindfulnesstrainer

Hans Andriessen(51) had een doel in het leven: iemand worden, maar door zijn angst om niemand te zijn, verloor hij alle grip op het leven en belandde in een zware depressie. Een diep, donker gat, waaruit hij zich omhoog vocht om uiteindelijk te zien wie hij écht is.

 

De marathonloper is geboren

De dood van André Hazes doet Hans beseffen dat het leven een keer stopt, ook dat van hem. Dit besef opent zijn ogen en hij besluit zijn droom waar te maken. Een droom die ontstond toen hij als klein jongetje een samenvatting keek van de Almere Triatlon.

Op de tv zag hij atleten die één waren met de omgeving, aanbeden werden door velen en het maximale uit zichzelf haalden, dat wilde Hans ook. Ooit. De dood van André deed ‘m besluiten deze droom waar te maken.

Hij gaat trainen en in 2006, inmiddels geen kleine jongen meer, loopt hij zijn allereerste marathon. Een jaar later volgt de tweede en niet snel daarna de derde. Hij leeft zoals hij loopt: vol overtuiging, keihard en dit allemaal zonder na te denken.

Zijn passie en prestatiedrang hebben van deze bouwvakker een kilometervreter gemaakt. Zijn motto is dan ook: meer is beter.

Maar gaandeweg verliest hij de verbinding met de werkelijkheid. Zijn doel: een marathon onder de drie uur lopen, verandert in een obsessie en in zijn streven om dit waar te maken, begint hij alles en iedereen te negeren, verliest het contact met de buitenwereld en na veertien marathons raakt hij ook nog zichzelf kwijt.

 

De man met de hamer

Het idee dat hij nooit iemand zal worden, zorgt dat het hardlopen, wandelen wordt. Dat het wandelen overgaat in strompelen en uiteindelijk stort Hans in. Zijn nachtmerrie, niemand zijn, wordt waarheid. Hij is geen marathonloper meer, kan zijn werk als bouwvakker niet meer aan en belandt daardoor in een diepe depressie.

Er volgt een periode met  therapie, mindfulness training en heel veel rust. Beetje bij beetje ziet Hans dat niet alles maximaal hoeft, dat minder ook wel eens meer kan zijn, en dat goed, goed genoeg is.

Obsessief hardlopen is verleden tijd en na een jaar keert hij terug op de bouw. Eind goed al goed, zou je denken. Maar nee, de bouwwereld geeft ‘m geen voldoening meer.

Hans zijn oppervlakkigheid heeft plaatsgemaakt voor diepgang, de constante werkdruk voelt ongemakkelijk en het gewoon maar doen wat gezegd wordt, strookt niet meer met zijn nieuwe visie: eerst denken dan doen. Wijzer geworden door het verleden en kijkend naar de toekomst volgt een moedig besluit: Hans neemt ontslag.

 

Hij besluit zijn hart te volgen

Hij wil mensen laten leven vanuit verbinding. En dan in de ruimste zin van het woord. Verbinding met jezelf, de ander en de omgeving. Niet op een zweverige manier, maar juist met beide voeten op de grond. Hij laat zich omscholen tot mindfulnesstrainer en later ook tot coach.

Maar hier loopt hij tegen de nodige obstakels aan. Praten over gevoelens en mediteren is niet iets wat hij veel deed als bouwvakker. Daarnaast heeft hij enkel een zwemdiploma en, oké, 27 jaar ervaring als loodgieter maar dat blijkt toch niet de juiste vooropleiding te zijn.

Onzeker of hij wel wordt aangenomen, schrijft hij zich toch gewoon in. De leraren zijn positief en hij mag starten, niet vanwege zijn papieren, maar omdat hij zo lekker zichzelf is.

Er volgt een lange tijd van studeren, er zijn heel veel inzichten en geleidelijk aan verandert de bouwvakker van een ongeleid projectiel naar een man met een missie.

Het praten over gevoelens wordt zijn tweede natuur en mediteren doet hij nu dagelijks, soms op de yogamat, maar veel vaker buiten, wandelend in het bos.

Vanuit een uitzichtloze situatie heeft hij zich omhoog geknokt en staat daardoor weer met beide benen stevig op de grond. Hij weet als geen ander wat verlies van identiteit met je doet, maar ook hoe je je kunt herpakken. Zijn levens motto is dan ook:

 

‘Al vind ik het fucking eng, ik doe het gewoon.’

 

Deel dit artikel via:

Facebook
Twitter
LinkedIn